Miecze samurajskie

Japońskie miecze samurajskie są sławne ze swej jakości i kształtu, dzięki czemu przykuwają uwagę wielu historyków broni białej. Początkowo samuraj nosił tachi - długi miecz, zawieszony u pasa ostrzem w dół (jak europejska szabla). Dodatkowo nosił też wetknięty za pas ostrzem w górę krótszy miecz, zwany uchigatana(jako krótszy i noszony ostrzem w górę mógł być dobyty i użyty do ataku/obrony w jednym ruchu).Wkrótce katana (czyli po prostu tachi, który mógł być noszony za pasem ostrzem w górę jak uchigatana) zastąpił tachi jako podstawową broń samuraja. Uchigatana stała się jeszcze krótsza i została nazwana wakizashi.
Miecze były oznaką wojownika, chociaż niekoniecznie należącego do kasty samurajskiej. Jednakże z początkiem XVII w. posiadanie i publiczne noszenie mieczy zostało uregulowane prawnie i zastrzeżone tylko dla samurajów.
Stare miecze były i nadal są traktowane z czcią i szacunkiem. W muzeach są miecze mające po 800 lat i więcej, wyglądające jakby dopiero co zostały wykonane.
Krąży opowieść z czasu II Wojny Światowej, że miecz samurajski został skonfrontowany z amerykańskim karabinem maszynowym na trójnogu - miecz przeciął karabin przy zamku niemalże bez śladu na mistrzowsko wykutym ostrzu. Jednakże traktować należy ją raczej jak bajkę - dla obniżenia kosztów miecze noszone przez japońskich żołnierzy w czasie II Wojny Światowej były wykuwane maszynowo z jednego kawałka stali i nijak się miały do mistrzowskich dzieł wykonywanych i używanych przez ich przodków.
Ostrza średniowiecznych mieczy samurajskich były wykonywane przez mistrzów płatnerskich,którym asystowali wybrani uczniowie. Proces ten był długi i zakładał wielokrotne składaniei skuwanie stalowych prętów o różnej twardości. Wykuty miecz był oddawany do polerowania i naostrzenia zanim znowu wrócił do płatnerza, aby ten go podpisał. Napis mógł na przykład brzmieć: "Kashu [no] ju Kanewaka", "Kanewaka, żyjący w prowincji Ka[ga]", być może poprzedzający datę wytworzenia - ku zmartwieniu kolekcjonerów często irytująco niedokładną (np. "szczęśliwego dnia") oraz nazwisko osoby dla której miecz został wykuty plus rezultat testów tnących (często wykonywanych na skazanych kryminalistach). Co gorsza, słynni płatnerze rzadko podpisywali swe miecze, podczas gdy wielu trzeciorzędnych kowali podrabiało ich podpisy, aby zwiększyć wartość wykonanego przez siebie miecza.
Mimo iż ostrze katany nie różni się niczym na pierwszy rzut oka od ostrza tachi, inne jestpołożenie podpisów. Jeżeli trzymasz miecz ostrzem w dół, katana będzie miała podpis po lewej stronie ostrza a tachi po prawej. Dzieje się tak, ponieważ podpis powinien znajdowaćsię po zewnętrznej stronie miecza gdy jest on noszony przy pasie.

Metody wykuwania mieczy samurajskich

Jedną z rzeczy czyniących japońskie miecze (Nihonto) unikalnymi, jest sposób konstrukcji klingi - przez łączenie ze sobą razem różnych typów stali w procesie jej wykuwania. Taka technika kucia daje mieczowi siłę, wytrzymałość i odporność na złamanie. Do tej pory wynaleziono wiele technik skuwania ostrza, ale główne metody pozostają w użyciu od wieków. Te same techniki są używane przez współczesnych płatnerzy kiedy dziś wykuwają nowe miecze (shinsakuto). Wartość miecza jest częściowo uzależniona od sposobu jego konstrukcji. Historycznie, różne szkoły wytwarzające miecze używały specyficznych sposobów ich wytwarzania. Te metody skuwania razem stali o różnej twardości w połączeniu z różnymi procesami utwardzania klingi (aby uzyskać twarde ostrze (hamon) pozostawiając miękki grzbiet) czynią japońskie miecze jednymi z najbardziej wytrzymałych i odpornych na złamanie mieczy na świecie.
Z powyższych metod konstrukcji klingi, "MARU" (miecz wykonany z jednego kawałka stali) jest najsłabszy. "KOBUSE" było i nadal jest używane (szczególnie w mieczach z okresu II Wojny Światowej), ale najpowszechniejszą techniką skuwania japońskich mieczy jest "HONSANMAI" lub po prostu "SANMAI". Słynny japoński płatnerz MASAMUNE używał metody "SOSHU" - składania klingi z siedmiu kawałków stali o różnej twardości.

Podstawy walki ostrym mieczem

Przedstawione tu materiały nie mają raczej zastosowania w kendo, odnoszą się do walki ostrą bronią i powstały w wyniku "przeszperania" i porównania informacji z internetu. Od razu uprzedzam, że z braku obowiednich przyrządów do ćwiczeń (np. prawdziwej katany) nie sprawdziłem ich w praktyce. Stąd nie mogę brać na siebie odpowiedzialności za stronę merytoryczną podawanych tu informacji. Będę wdzięczny za ewentualne komentarze osób z doświadczeniem w treningach z bronią ostrą.

Manewrowanie mieczem oburącz

Genaralnie wyróżniamy cztery podstawowe chwyty w walce mieczem oburącz. Przechodzą one płynnie jeden w drugi, a cięcie, pchnięcie lub zbicie może być wykonane z każdego chwytu. Ta metoda ma zastosowanie w walce każdą bronią dwuręczną, taką jak: katana, nodachi, yari, naginata, tachi, jo, itp. Aby walczyć z naturalną, efektywną i efektowną zręcznością, trzeba posiąść umiejętność płynnej zmiany chwytu.
Chwyt podstawowy (zwykły) - można wykonać wszystkie podstawowe cięcia i pchnięcia. Chwyt kciukami do wewnątrz - wykorzystywany w niektórych cięciech i pchnięciach. Chwyt odwrotny - zezwala na bezpośrednie pchnięcie w tył lub w dół. Daje też możliwość silnego blokowania niskich uderzeń w nogi. Chwyt kciukami na zewnątrz - wykorzystywany w niektórych cięciech i pchnięciach.

Części miecza samurajskiego

Katana:

1. Kissaki
Części miecza samurajskiego 2. Yakiba
3. Hamon
4. Shonogo
5. Mune
6. Kesso
7. Mekugi-ana
8. Kojiri
9. Saya
10. Sageo
11. Kurikata
12. Koi-guchi
13. Kashira
14. Habaki
15. Seppa
16. Tsuba
17. Fuchi
18. Mekugi
19. Menuki

Tachi:

20. Ishi-zuki
21. Seme
22. Ni-no-ashi
23. Ichi-no-ashi
24. Shitogi-tsuba
25. Tsuko-ai
26. Musubi-gane
27. Kabuto-gane